Patrick Demaerschalk en Michel Erkens eren Oud-burgemeester Vic Laureys (86) bij diens overlijden
- Michel Van Mullem
- 2 dagen geleden
- 7 minuten om te lezen
HOEILAART - Patrick Demaerschalk en Michel Erkens schreven op onze vraag een eerbetoon neer aan oud-burgemeester Vic Laureys (CD&V) die op 86-jarige leeftijd in Hoeilaart overleed. Zaterdag volgt de uitvaart in de Sint-Clemenskerk. Vic Laureys was burgemeester van Hoeilaart van 1974 tot 2006
Eerste Schepen Patrick Demaerschalk (Heel Hoeilaart): 'Vic Laureys was een bestuurder van formaat, maar bovenal een mens tussen de mensen'. (Namens Heel Hoeilaart)
“Met diepe verslagenheid hebben wij kennisgenomen van het overlijden van Vic Laureys, ereburgemeester van Hoeilaart en erevoorzitter van de provincieraad van Vlaams-Brabant. Met zijn heengaan verliest Hoeilaart een van de meest invloedrijke en geliefde bestuurders uit zijn recente geschiedenis, een man die gedurende tientallen jaren zijn leven in dienst stelde van zijn gemeente en haar inwoners. Persoonlijk verlies ik een collega met wie ik twaalf jaar lang nauw heb samengewerkt in het schepencollege. In die periode heb ik Vic leren kennen als een bestuurder met een uitzonderlijk engagement, een sterke dossierkennis en een onvermoeibare inzet voor het algemeen belang. Hij was iemand die leefde voor zijn gemeente en die elke beslissing afwoog vanuit één centrale vraag: wat is het beste voor de inwoners van Hoeilaart?
Gedurende zijn lange loopbaan heeft Vic Laureys mee vorm gegeven aan het moderne Hoeilaart. Zijn naam zal voor altijd verbonden blijven aan een reeks belangrijke projecten die het uitzicht en de leefkwaliteit van onze gemeente grondig hebben veranderd. Onder zijn leiding werd de dorpskern vernieuwd en gemoderniseerd. De heraanleg van het centrum zorgde niet alleen voor een aantrekkelijker straatbeeld, maar versterkte ook de ontmoetingsfunctie van het hart van onze gemeente. Hij begreep als geen ander dat een levendige dorpskern essentieel is voor een sterke gemeenschap. Een ander belangrijk hoofdstuk in zijn politieke nalatenschap is de realisatie van de woonzorgsite. Vic was ervan overtuigd dat ouderen recht hebben op kwaliteitsvolle zorg in hun vertrouwde omgeving.
Dankzij zijn visie en volgehouden inspanningen kon een eigentijdse zorginfrastructuur worden uitgebouwd die vandaag nog steeds een grote meerwaarde betekent voor vele inwoners en hun families. Ook op het vlak van wonen heeft hij blijvende sporen nagelaten. Vic Laureys besefte dat een gemeente slechts toekomst heeft wanneer mensen van alle generaties er kunnen wonen. Daarom zette hij zich sterk in voor de bouw van sociale appartementen en betaalbare woningen. Deze projecten boden kansen aan jonge gezinnen, alleenstaanden en kwetsbare inwoners om een thuis uit te bouwen in Hoeilaart. Zijn sociaal engagement kwam daarin duidelijk tot uiting.
Toch waren het niet alleen de stenen en de gebouwen die hem typeerden. Wat Vic vooral bijzonder maakte, was zijn menselijkheid. Hij was een echte volksmens. Hij kende de inwoners, luisterde naar hun verhalen, deelde hun bekommernissen en bleef steeds bereikbaar. Of het nu ging om een grote beleidskwestie of een persoonlijk probleem van een inwoner, Vic nam de tijd om te luisteren en mee naar oplossingen te zoeken. Zijn verbondenheid met het verenigingsleven, de lokale tradities en het sociale weefsel van Hoeilaart was oprecht en diepgeworteld. Hij was aanwezig op talloze activiteiten, kende de verenigingen van binnenuit en begreep hoe belangrijk vrijwilligerswerk en gemeenschapszin zijn voor een gemeente. Daardoor genoot hij een breed respect, ook ver buiten de politieke grenzen. Als burgemeester en later als voorzitter van de provincieraad van Vlaams-Brabant bouwde hij bruggen tussen mensen en bestuursniveaus. Hij beschikte over de gave om dossiers vooruit te helpen zonder daarbij het menselijke aspect uit het oog te verliezen. Zijn ervaring, wijsheid en relativeringsvermogen maakten hem voor velen een gewaardeerd aanspreekpunt en mentor.
Voor wie jarenlang met hem mocht samenwerken, zal Vic herinnerd worden als een loyale collega, een bestuurder met visie en een man van zijn woord. Hij wist mensen samen te brengen rond een gemeenschappelijk doel en bleef ook in moeilijke omstandigheden zoeken naar wat verbindt in plaats van wat verdeelt.
De geschiedenis van Hoeilaart zal onlosmakelijk verbonden blijven met de naam van Vic Laureys. De vernieuwde dorpskern, de woonzorgsite, de sociale woonprojecten en vele andere realisaties getuigen van zijn inzet en zijn geloof in een sterke, warme en zorgzame gemeente. Maar zijn grootste nalatenschap ligt wellicht in de waardering en het respect die hij gedurende zijn leven wist op te bouwen bij generaties inwoners.
Namens allen die met hem hebben samengewerkt, spreken wij onze oprechte dank uit voor alles wat hij voor Hoeilaart heeft betekend. Wij betuigen onze diepste deelneming aan zijn kinderen, familieleden, vrienden en allen die hem dierbaar waren. Vic Laureys was een bestuurder van formaat, maar bovenal een mens tussen de mensen. Zijn inzet, zijn visie en zijn warme persoonlijkheid zullen blijvend voortleven in het geheugen van onze gemeente. Rust zacht, Vic.”
Michel Erkens (Voorzitter Koninklijke Heemkundige Kring Hoeilaart): 'Burgemeester Laureys: Hoeilander tussen de Hoeilanders, eerder burgervader dan burgemeester'
Burgemeester Vic Laureys overleed op 28 mei, hij werd 86 jaar en leidde Hoeilaart gedurende 32 jaar (juni 1974-december 2006), daarmee was hij de langst “zittende” burgemeester van Hoeilaart na Dr. Frans Vandervaeren ( juli 1939-juni 1974).
Vic Laureys verloor in 1951 op jonge leeftijd zijn vader Firmin. Na zijn studies trad hij in het voetspoor van zijn grootvader Victor die zelf gemeenteraadslid was en op het einde van WO I kortstondig schepen werd. Hij werd verkozen bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1970. Het tijdperk-Vandervaeren was aan zijn einde toe wat zich uitte in een bijkomende kandidatenlijst met een verkozene van de partij “Hip”. Voor diens opvolging vonden meerdere kandidaten zich geroepen. Uiteindelijk werd voor de sterke verjonging gekozen, mede aangestuurd door de “Tweekerkenstraat”. Vic Laureys werd toen bestempeld als de jongste burgemeester van het land.
De vraag werd gesteld of zo’n jongeman wel geschikt was als burgemeester. Het antwoord van de kiezer kwam er bij de verkiezingen van 1976 waar Vic Laureys 2.136 stemmen achter zijn naam kreeg (38,7% van alle uitgebrachte stemmen, 73,4% van de CVP-stemmen – cfr De Serrist 15.10.1976). Ook bij de volgende verkiezingen slaagde hij er telkens in om zijn partij de grootste te laten blijven, in 2000 kwam er na de verkiezingen een coalitie met PW (Progressieve Werkgroep/ VU (Volksunie). In 2006 wilde hij afscheid nemen van de gemeentelijke politiek wat hij vóór de verkiezingen duidelijk maakte door op de laatste plaats van de CD&V-lijst te gaan staan. De beoogde overgang liep voor de CD&V evenwel verkeerd. Hoewel ze samen met NVA de grootste partij bleven, kantelde de meerderheid en vormden VLD en PW een nieuwe bewindsploeg.
Waar Burgemeester Vandervaeren tijdens zijn ambtsperiode met slechts weinig verschillende schepenen te maken kreeg en de gewoonte had op het schepencollege gewoonweg instemming te vragen voor zijn beslissingen, maakten inspraak en overleg daar in de jaren ’70 een einde aan. Niet alleen binnen de zuil werd er duchtig overlegd, ook bestuurlijk werden er meer en meer overlegorganen gecreëerd, weliswaar met slechts adviserende functie, maar die niet genegeerd konden worden. Ook binnen de gemeenteraad kwam de oppositie meer beslagen op het ijs met eveneens beredeneerde en berekende voorstellen die bovendien in de pers, ook de plaatselijke, kwamen. Binnen die cluster van wettelijke instellingen, bovengemeentelijke instellingen en overlegorganen vereiste dit een andere aanpak die Vic Laureys vlug in zijn vingers had.
Voor het politieke luik kunnen we er nog aan toevoegen dat de menselijke verhoudingen tussen de politici duidelijk verbeterd zijn. Er werd minder ingezet op het tackelen van de tegenstander dan wel uitpakken met andere ideeën. Het tackelen verdween toen nog niet helemaal maar de stappen naar een volwassenere democratie, of wat men in het Frans “une démocratie apaisée” noemt, werden verder gezet. Daarnaast werd ook de vervrouwelijking ingezet met in 1976 onmiddellijk twee dames die in het schepencollege kwamen.
Ons dorp is tijdens zijn bestuursperiode grondig veranderd, ook op economisch en sociaal niveau. Onvermijdelijk heeft de neergang van de druiventeelt ons dorp landschappelijk en economisch gewijzigd. Het zijn de beslissingen van tientallen serristen en hun kinderen die het teweeg gebracht hebben. Beleidsbeslissingen kunnen zo’n veranderingen niet keren, enkel begeleiden. De overgang bracht wel beleidskeuzes mee in verband met het opruimen van serres en de nieuwe invulling van de vrijgekomen gronden.
Sociologisch oefenen de meeste Hoeilanders thans hun beroep uit buiten het dorp. Vriendenkringen worden eveneens opgebouwd buiten het dorp. Vic Laureys heeft echter nog kunnen bogen op een groot verenigingsnet dat vele Hoeilanders met mekaar samenbracht. Het kwam ondermeer tot uiting
in de jaarlijkse druivenfeesten/druivenfestival die weliswaar van inhoud wisselden maar de meeste Hoeilanders nog steeds naar de dorpskern laat afzakken.
Bestuurlijk werd de wetgeving steeds uitgebreider wat een uitgebreidere juridische en technische kennis vergt en zo de uitbouw van een veel ruimer bestuursapparaat dan datgene dat hij bij het ingaan van zijn ambt aantrof. Het bestuur zelf zette in zijn bestuursperiode de eerste stappen naar wat de digitalisering van de overheid zou gaan heten. Communicatie, te beginnen met “Hier Hoeilaart”, diende nog volledig uitgebouwd te worden. Er waren er nog andere: cultuur en toerisme.
Er zijn vele concrete invullingen van beleidsbeslissingen: niet alleen aanleg van infrastructuur (nieuwe en vernieuwde straten, rioleringen, bekabeling) maar ook meer zichtbare werken: cultuurhuis Koldam, restauratie van kasteelhoeve, restauratie van het tramstation dat gekoppeld werd aan de stripfiguur Nero, uitbouw sportinfrastructuur met bouw sporthal-, aankoop Unerg-gebouw (thans Vonk! -school). Meer algemeen de plannen van aanleg voor de bestemming van de gronden. Daarnaast stak hij blijkbaar ook een stokje voor de fusie met Overijse (cfr. Jean-Luc Dehaene, Memoires, p. 116).
Tenslotte zijn er de menselijke verhoudingen. De oud-burgemeester was voor iedereen toegankelijk voor vragen, was aanwezig bij de vele evenementen die door de verenigingen of het gemeentebestuur op touw gezet werden, bij jubilea, maar ook wanneer het gewoon nodig was, hij kende vele inwoners persoonlijk; Hoeilander tussen de Hoeilanders, eerder burgervader dan burgemeester. Iedere volwassen Hoeilander houdt aan hem zijn specifieke, mooie herinneringen over, ze zijn te koesteren, komen niet meer weer.
We besluiten: dank, Vic, voor uw aanwezigheid, voor uw inzet en aanmoediging.
Afscheid in Sint-Clemenskerk
De uitvaartplechtigheid vindt plaats op zaterdag 6 juni 2026 om 10 uur in de Sint-Clemenskerk in Hoeilaart. Daar zal de gemeente afscheid nemen van een man die decennialang mee het gezicht van het lokale bestuur bepaalde. Een groet is mogelijk vanaf 9u30. Nadien volgt de bijzetting in de familiegrafkelder in intieme kring.
Opmerkingen