Nerorock 2026: ja, er zijn toch nog zekerheden op het Druivenfestival...★★★★★
DRUIVENFESTIVAL HOEILAART - Op het jaarlijkse Druivenfestival waren wij superblij met toch nog één zekerheid: Nerorock in het park. En dat voor de dertigste keer al. Dertig muziekfeesten. Ook nu weer konden we geen valse noot ontdekken. Met onder andere het onstuimige Lenny Lenny, de onweerstaanbare Emmy d'Arc en knallende bliksem Zornik (foto boven) werd onze honger nog maar eens compleet gestild.
De zondag begon met een dikke plensbui, maar die dreef naar andere oorden van zodra Nerorock van start ging. Met Maksim dan nog wel. Voor de jongere onder ons en dat viel meteen te merken door de hoop oprukkende jochies met vaders en moeders. Maksim blijkt heel populair dank zij zijn talent en door televisie natuurlijk. In Overijse kennen ze daar alles van. Metejoor, Bart Peeters en Milc Inc zorgden er voor files tot de Welriekende Dreef en het Vierarmen kruispunt (nvdr. No hard feelings: Hoeilaart had vorig jaar Belle Perez).
De samenhorigheid werd groots daar in het Ruusbroecpark want iedereen zong menig liedjestekst mee, zomaar uit het blote hoofd. Intussen had Nerorock containers openluchtspeelgoed uitgestald waardoor het muziekfestival nog meer kindvriendelijk werd tot groot jolijt van de rockminnende ouders. En dat allemaal nog steeds helemaal gratis, een unicum op dorpsfeesten waar je je blauw betaald voor kermisritjes of een groot model braadworst. Die laatste stond intussen al aan acht euro (!) in de nabijheid van de molentjes..
VIP-ruimten
Maar terug naar het rockfeest aan het kasteel. Op de festivalwei was het grondplan flink door elkaar geschud al zijn we nooit verloren gelopen. De lange toog, de kassa en de VIP-ruimten verhuisden van hun vertrouwde plek terwijl de hele infrastructuur wat baan moest ruimen voor de intussen aangelegde wadi. Die werd dan bovendien omzoomd door hekken want je weet maar nooit met al die kleine gasten of dronken broeders.
Echter genoeg wei over om na Maksim King Hay, de band die enige tijd later dan alle andere aan de affiche werd toegevoegd, aan te werk te zien. Deze band was zo'n beetje vreemde eend al kon die evenwel erg worden gesmaakt. 'Niet elke band op Nerorock hoeft een gevestigde naam te zijn. Soms draait het net om die ene ontdekking waarvan je achteraf zegt “Die heb ik daar voor het eerst live gezien”, lieten de programmatoren terecht weten.
Poeha
KIng Hay werd al uitgeroepen tot belofte van de maand op Radio Willy en was ook te gast bij de Willy Live Sessions. En we citeren: 'Met toetsenist Stijn Konings (Kids With Buns) en nog heel wat andere doorwinterede muzikanten in de rangen is dit zonder twijfel een band om in de gaten te houden!' Zeker is dat want fris, hedendaags en very very zichzelf zonder poeha of complimenten. Nice voor in de vroege namiddag maar wat jammer dat er nogal weinig toehoorders opdaagden. De eerste helft van de Nerorockfestivals zit al langer met dit euvel maar het raakt de kouwe kleren van de staf niet. Groot gelijk want enige eigenzinnigheid heeft dit Nerorock groot gemaakt.
Tin Fin
Tin Fingers dan. Het is een popband uit Antwerpen die uit de band springt. De leden zorgen voor een berg contrasten en daardoor raakt menig toehoorder aan zijn trekken. Ze kunnen intimistisch uitpakken en tegelijkertijd flink van jetje geven. 'Laten we het 'crooked pop' noemen', tekende een recensent ooit op. Weerom een uitstekende keuze om de eerste helft Nerorock met het nodige genoegen door te maken. Het moet niet dreunen van in het begin maar wel aanslaan als een erg verteerbaar en smaakvol voorgerecht.
Looping
Met Emmy d'Arc werd meteen een kanjer losgelaten. Flink wat Nerorockers kwamen na elk nummer dichterbij om deze immer sympathieke en vooral erg talentvolle jongedame gade te slaan. d'Arc heeft niet enkel internationale allures/uitstraling, ze blijkt ook een bijzondere techniek onder de knie te hebben: looping. Je kan er een live loop mee opbouwen via een loop ofte pedaal. Voor haar voeten ligt een batterij aan pedalen en kronkelen kabels er zich doorheen. Mensen als Ed Sheeran en Tash Sultane bedienen zich van dezelfde techniek en dat klinkt dan naderhand verrassend als een volledige band. Op het podium wordt live een stukje muziek, zang, ritme,... opgenomen waar je overheen kan spelen. Emmy d'Arc is er erg goed in, weet je aardig te verrassen en doet je bewonderend toekijken. Dat in combinatie met haar overdonderende stem zorgde ervoor dat ze intussen menigmaal internationaal mocht gaan in het kielzog van Simple Minds en Sting en dichter bij ons bij DAAN en Novastar. En nu na Ancienne Belgique, Lotto Arena, Rock Werchter, Pukkelpop, 'Ik vraag het aan' (VRT)... op Nerorock dat vanaf dan een hoop sfeer kreeg. Topkwaliteit heet zulks ook.
Seventies
En dan gingen we met Lenny Lenny, High Hi en Zornik de avond in. Dat ging gepaard met meer licht en decibels, met uitzinnige performances, Terwijl Lenny Lenny de jongste formatie van dit trio was, kon Zornik al menig kaarsje uitblazen. Het intussen befaamde Compact Disk Dummies hield een sabbatjaar en dat resulteerde in Lenny Lenny waarbij Compact-helft Lennert met eigen band compleet uit de bol gaat, ronddanst als een gek, het publiek in duikt of ongegeneerd in de stellages kruipt. Centraal staan nummers uit de seventies en die gaan erin als koek. Heel indrukwekkend en een lust voor het oog. Erg hoog festivalgehalte dus en daar is het natuurlijk om te doen.
Met voorlaatste High Hi kregen we nog eens streekgenoten over de vloer. In 2015 en 2021 waren ze al te gast op Nerorock en hun terugkeer konden we alvast ferm toejuichen. Met hun nieuwste album 'Noonday Demon' wist High Hi stevig te scoren en hun act was al even een wervelwind van de meest uitzinnige moves en geluid als van een uitbarstende vulkaan of ander dreunend huisgerei. Meteen erna werd de rode loper uitgerold voor fenomeen Zornik die met een opzichtige batterij licht het hele podium innam. Al wie in het kasteel was ingedommeld werd meteen uit bed geblazen door de brullende instrumenten en de zee van licht die als een vuurtoren over de Druivenstreek scheen. Met ietwat bevreemdende bindteksten maar vooral hevig gitaarwerk trokken we de nacht in. Intussen werden in de VIP-vertrekken de afwasmachine gevuld, de gouden stoeltjes afgeborsteld en de nepkaarsen gedoofd. Mysterieus als je het ons vraagt.
(Foto's © Michel Van Mullem)
Opmerkingen