Meesterlijk Matthias Van den Brande Quartet laat in “Fields of Color” het fraaie kleurenpalet van Rothko horen (★★★★☆)

HOEILAART - Jazzsaxofonist Matthias Van den Brande (°1993) heeft zijn hart verpand aan kunstenaar Mark Rothko en dat zullen we geweten hebben. Met zijn quartet kwam hij ons inkijk geven in 'Fields of Color', zijn recentste project waarbij hij zich liet inspireren door wat Rothko zoal realiseerde binnen de abstracte schilderkunst.

Plaats van gebeuren: de theaterzaal van GC Felix Sohie waar Jazz at Felix sinds jaar en dag het genre jazz promoot en uitdraagt naar al wie er oren naar heeft. Intussen werd het vaste trio van Van Den Brande een heus quartet. De erg gewaardeerde trompettist Jean-Paul Estiévenart werd immers aan het ensemble toegevoegd wat 'Fields of Color' meteen een extra dimensie geeft. Van den Brande en Estiévenart matchen wonderwel.

Ze bezorgen het geheel een heerlijke sound geruggesteund door voortreffelijke drums door Wouter Kühne en fijngekruide contrabas en elektrische bas van Tijs Klaassen. In nummers als 'Lunar Landscapes', 'Multiforms' of 'Yellow Fields' wordt uitvoerig gedemonstreerd wat zo'n bezetting zoal produceren kan. Erg verhalende jazz bijvoorbeeld want Van den Brande liet op een moment het grijs en blauw van Rothko achterwege om plaats te ruimen voor een levendiger koloriet ook al bleef het geprangd tussen de welbekende vlakverdeling.

Kruisbestuiving

Rothko blijft letterlijk tot de verbeelding spreken en Van den Brande trekt dat in zijn muziek compleet door. Zo gaat het op een bepaald moment over een tocht met de metro en dan ademt het bijhorend nummer onnoemelijk ritmisch. Met enige verbeelding voel je je zo door de ondergrondse tunnels zoeven. Elk lid van het quartet blijft gelijkwaardig en wordt door de andere musici respectvol in de spotlights gezet. Van den Brande en Estiévenart gaan telkens enkele stappen opzij om contrabas en drums te laten schitteren en dat doen ze bovendien met verve. Maar laat ons wel wezen: sax en trompet zwaaien voortdurend de plak en zijn van een uitzonderlijk niveau. Rothko waardig. En omgekeerd. Want ‘Fields of Colour' is een uitgesproken kruisbestuiving van twee kunstdisciplines. En kruisbestuiving daar hebben wij een boontje voor. Er ontspruiten dan overheerlijke smaakmakers en die namen we dan ook met volle teugen tot ons. Jazz at Felix wist weer volop te bekoren. Goed dat de betere jazz in Hoeilaart welig blijft tieren.

(Foto's © Michel Van Mullem)